Marktritueel

Achter me komt het met bakken uit de hemel. Ik schuifel wat meer naar voren en probeer droog te blijven onder het afdak. Naast me staat een wielrenner. Hij heeft geen moeite gedaan om van zijn fiets te stappen. Wat ongemakkelijk probeer ik niet recht op zijn kruis te kijken. Die door de net te strakke fietsbroek en de positie op zijn fiets, moeilijk te missen is. Uit zijn rugzak steekt een bos rode tulpen. Hij peutert een pinpas uit een vakje van zijn fietsshirt en rekent een brood af. Na hem ben ik aan de beurt. De dame van de broodkraam heeft mij al gezien en pakt een Turks brood van de stapel. Triomfantelijk houdt ze he omhoog. "Eentje toch?" Ik moet er wat schaamtevol om grinniken. Ja, eentje. Zoals altijd. Ook ik pluk een pinpas uit mijn zak en reken af.

Gewoontedier

Neem een activiteit. Doe die elke week op dezelfde dag rond hetzelfde tijdstip en je hebt een ritueel. Ik heb er ook zo een. Mijn marktritueel.

Elk markt bezoek hangt van gewoontes aan elkaar. Zo erg zelfs, dat de dame van broodkraam "het Stoepje" precies weet waar ik voor kom. Iedere week weer. Eén Turks brood. Anders niets.

Bij FirstEet hoef ik al lang geen bestelling meer te doen. Zodra ik zit, wordt er netjes een cappuccino voor me neergezet. Als ik soms in een dolle bui een stuk taart of broodje bestel, word ik met grote ogen aangekeken. Jawel, wonderen bestaan. Af en toe wordt van het ritueel afgeweken. Maar niet vaak. Het moet natuurlijk wel voorspelbaar blijven.

***

 

Miniworld

Ze tuurt op het schermpje van haar camera. "Dit is niet de juiste hoek. Misschien voor de zekerheid nog maar één nemen. Ik krijg zo niet het hele dak er op." Haar oog verdwijnt weer achter de lens. Ze buigt zich dieper over haar object. "Mam, vergeet niet dat we in Miniworld zijn"
De dame naast me kijkt haar dochter aan en knikt. Opeens realiseer ik me dat ik inderdaad niet naar het echte Rotterdam Centraal sta te kijken, maar naar een miniatuurversie ervan. Je zou zo turend door een cameralens bijna vergeten dat het niet echt is.
***

Mams en oppashond

Vrolijk huppelt Oppashond de deur door. Hij heeft net door het park gewandeld. Dat is elke keer weer een spannende ervaring. Er is daar zoveel te zien en te ruiken. Nu komt zijn welverdiende rust moment; chillen op een handdoek in zijn favoriete koffietent. Oppashond houdt van deze zaak. Hij heeft altijd een mooi plekje in het midden. Waar hij zowel de toonbank, met alle lekkers, als de deur naar het toilet in de gaten kan houden. De perfecte positie. Niet te tochtig, niet te licht. Precies goed.

***

Miranda van Meijeren

Arnhem heeft heel veel te bieden. Niet alleen zijn er elke zomer weer geweldige evenementen. Ook buiten het Arnhemse festival seizoen is er altijd iets te beleven. Soms vind ik mezelf net Sherlock Holmes, of beter nog Watson, als ik op zoek ga naar de geheimen die Arnhem te bieden heeft. Ik spit de stad uit en struin elke hoek af voor mooie ervaringen. Deze leg ik vast. Zodat anderen niet hoeven te zoeken.

Ik schrijf mee