Watertanden in de Bentinckstraat

Ik gluur door het raam naar binnen. Zal ik, of zal ik niet. Toen ik er drie dagen geleden voorbij liep en de aankondiging van de opening zag, was er geen sprankje twijfel. Hier moet ik heen. Nu weet ik het niet meer. Het kleine winkeltje ziet er, de dag na de opening, verlaten uit. Een groene kikker op het uithangbord lijkt mij met zijn grote kikker ogen te hypnotiseren. Alsof hij wil zeggen “hé pssst, kom naar binnen. Hier is het leuk. Hier is elke dag een feestje”
Ik wil hem niet teleurstellen. Hem niet. Maar de jongen achter de toonbank ook niet. Ik sta al minstens een minuut besluiteloos met mijn hand aan de deurknop. Als hij mij nu nog niet gezien heeft…. Vastberaden duw ik de deur open.

Binnen word ik vriendelijk begroet door de jongen. Hopende op een bestelling van toch minstens 4 stuks vraagt hij “how he may help me“. Ik wil er echter maar 1 en vraag hem welke hij het lekkerst vindt. “That would be the cookie dough.” Hmmm nee, die niet. Antwoord ik hem. “We also have Red velvet. Always a hit. Or lemon merengue.“ Ik twijfel nog een seconde over een kokos cupcake met een halve bounty er in gepropt, maar besluit toch voor zijn laatste voorstel te gaan. Lemon merengue it is then. Even later stap ik met mijn zoetigheid in een plastic container naar buiten. Nu snel naar huis.

Vijf jaar geleden waren cupcakes hip. Bij vriendinnen spendeerde ik menig zaterdag aan de keukentafel. Cupcakes bakken. Resultaat: een ontplofte keuken, botercrème aan het plafond en fondant in mijn haar. In de boekjes leek het altijd zo makkelijk. Als ik geluk had, kon ik 4 of 5 verdrietig uitziende versiersels mee naar huis nemen. Dat was toen. Ondertussen hebben we andere hobby’s. De cupcake boekjes liggen achter in een kast stof te verzamelen. Overjarige fondant is de prullenbak in verdwenen. Ik verbaas me daarom des te meer als ik een heuse cupcake winkel in Arnhem zie verschijnen. Dat is een bezoekje waard.

Thuis gekomen kan ik niet wachten tot ik mijn lekkernij mag eten. Ik ga er speciaal voor zitten. Vol verwachting pulk ik het papier van mijn cakeje af. Kijk er nog een seconde na en probeer het ding dan naar binnen te werken. Om de juiste cupcake ervaring te hebben, moet die mijns inziens met toping en cake tegelijk gegeten worden. Als een ware anaconda trek ik mijn kaken van elkaar. Klap. Slik. Weg.

Hoe lekker zo’n cupcakeje ook is, aan het eind blijft het een teleurstelling. Ze zijn altijd te snel op.

Cupakes4everis een initiatief van Charlotte. Een dame die na 5 landen nu een thuis heeft gevonden in ons kikkerlandje. Haar zeer toepasselijke mascotte is zodoende een schot in de roos. In de Bentinckstraat is zij sinds 14 februari de nieuwe buurvrouw van o.a. “Go Britain” en “Dutch things and more”. Het winkeltje is sober maar vrolijk ingericht. Zo krijgen de cupcakes center stage. Het wisselende assortiment ziet er zeer smakelijk uit. Naast cakes verkoopt Charlotte ook koffie en thee. Je moet het echter wel to-go mee nemen, want erg veel ruimte om er in rust van te genieten is er niet. Misschien komen er in de zomer tafeltjes of een bankje voor de deur. Voorlopig kan je in ieder geval thuis van de prachtige creaties van Charlotte smullen.

No Comments

Post a Comment

Ik schrijf mee