Ravotten en relaxen bij Ruimtekoers

“Kom jij anders even langs. Ik heb consumptiebonnen. Krijg je van mij een wijntje.“ Marian staat als vrijwilliger bij  Ruimtekoers de schilderijen te bewaken. Ze verveelt zich. En ze heeft het koud. Ik zit al in mijn vrijdag avond kloffie op de bank. En heb net een pizza achter de kiezen. Een toetje of een kop koffie bij “A place to be” is echter geen slecht idee. En een kennis laat je toch niet in de kou zitten. Snel duik ik mijn kast in. Op zoek naar een dikke trui en mijn ski sokken. Ik stop ook een sjaal in de tas. Voor Marian. Misschien heeft ze die nodig.


Ik vind haar tussen de schilderijen in het oude ABN gebouw. Het is al een klein museum. Maar dan met prijskaartjes. In een bak in de hoek staan schilderijen die je kunt kopen vanaf 10 euro. Ik bekijk ze allemaal. Alsof het tinder is swipe ik langs de werken. Nee, te donker. Nee te blij. Ja, precies goed. Ik ben genadeloos. Slechts 4 werken kunnen mij bekoren. Als ik echter hoor dat de schilderijen vanuit depots zijn gered van de eeuwige eenzaamheid, en dat je ze symbolisch kunt adopteren, schaam ik me wel een beetje. Je zou er toch bijna één mee naar huis nemen.

Als Marian’s shift er op zit, begeven we ons naar boven. Op de eerste verdieping is meedoe kunst. Een ruimte vol rode gespannen draden. Iedere bezoeker mag er zelf een draad aan toevoegen. Zo wordt het kunstwerk steeds groter en van ons allemaal. Ik verplaats me in de geest van een spin en ga ijverig met mijn touw aan de slag. Behendig weef ik het tussen andere touwen door. Zo zet ik ook mijn stempel op het kunstwerk.

Het grote voordeel van vrijwilligerswerk doen is de privileges. De derde verdieping ziet er verlaten uit en is eigenlijk al gesloten, maar wij mogen toch nog even in de apekool spelen. Op onze sokken rennen we als een dolle rondjes, springen we over de bok en hangen we in het klimrek. Apekooi: het is toch leuker als je het met een groep doet.


Dan maar een potje tafeltennis. Ik ben letterlijk te links voor wat voor balspel dan ook. Dat betekent niet dat ik er niet volledig voor ga. Als een echte prof stel ik me aan de tafel op. Door de knieën gebogen en met een bloedfanatieke blik probeer ik elke bal te raken. Missers gaan gepaard met luide oehs en ahs. We doen het niet slecht. Na een rally van toch zeker 10 keer over en weer tikken, besluiten we dat het tijd is voor het beloofde wijntje. Dat mag ook wel want mijn schoenloze voeten bevriezen. En ik wil wijn.

Beneden is het niet druk. Het bandje “The Brahms” staat net op te warmen. Ze spelen muziek met een blije ondertoon. Het doet mij soms bijna swingend Caribisch aan en is enorm goed dansbaar. We kiezen niet voor de dansvloer maar voor twee heerlijke zitstoelen. Fauteuils die in de aanleunwoning van mijn oma zeker niet zouden missstaan. Ook hier hangen prijskaartjes aan. Het meubilair bij a place to be is van 2Switch en gewoon te koop. Als twee oudjes nippen we aan ons wijntje en genieten we van het jonge grut dat op de dansvloer staat te springen. Ik ben blij dat ik niet in mijn joggingbroek op de bank zit. Wijn drinken met zijn tweeën is veel gezelliger dan alleen.

 

Ruimtekoers is een festival dat de leegstand in Arnhem onder de aandacht brengt. In verschillende leegstaande panden is van 14 maart tot 11 april een veelheid aan activiteiten te doen. Je kunt eten in “a place to be”. tentoonstellingen bekijken of een bezoek brengen aan de pop up store. Er zijn lezingen over leegstand en er is een tijdelijke B&B in het oude pand van Interpolis aan de Jansbuitensingel. Voor ieder wat wils. Achterliggende gedachte is om een aantal van deze mooie panden weer te kunnen verhuren en zo de bedrijvigheid terug te brengen naar de binnenstad.

No Comments

Post a Comment

Ik schrijf mee