Op 83 meter is het uitzicht nog beter; een weekend H80 festival

Of ik hoogtevrees heb. Want het door het klusteam in elkaar getimmerde informatiebord is wel 3 meter hoog. ”Geen probleem hoor.” antwoord ik. “Dat gaat me vast lukken.”
En dus balanceer ik op Hemelvaartsdag 3 meter boven de grond. Krampachtig klamp ik me vast aan de ladder die, net als het bord, ook zelf gemaakt blijkt. Met mijn vrije hand probeer ik er zo netjes mogelijk een tekst op te krijten. Na een paar minuten zweten, krijgt de stuntvrouw in mij toch de overmacht. Het uitzicht is te mooi om niet vast te leggen. Uiterst voorzichtig pulk ik mijn mobiel uit mijn broekzak en maak een foto. Een foto van de plek waar ik de komende vier dagen rond mag lopen. Het H80 festival.

De taak

Ik ken het festival alleen van de voorkant. Van met een kleedje op de bult zitten, met een drankje en wat vrienden. Dat is tof. Na een dag ben ik er echter achter: vrijwilligen is nog toffer. Mijn shirt en mijn backstage bandje geven mij toegang tot plekken waar ik anders niet mag komen. In de grote tent van BOT, als kaartjes contactpersoon. Maar ook in de wiebelige keet van de dagkrantredactie. 

Samen met een vriend heb ik me benoemd tot onofficiële H80TV crew. We sjouwen het festival af, op zoek naar artiesten om vast te leggen. ”Vertel ons over je act. In 12 seconden of minder” galmen we met regelmaat. Na elke twaalf seconden haasten we ons terug naar onze basis. De backstage. Waar we eerst een witte boterham met pindakaas smeren. De catering is prima verzorgd. Een oneindige stroom koffie houdt de vrijwilligers alert. Vegetable kookt elke avond een heerlijke maaltijd. Met een koetjesreep als toetje, slaan we aan het editten. Als strak team knallen we er in rap tempo menig filmpje uit. Die we inleveren bij Martha, de socialmedia dame. Ik ben in mijn element. Van mij mag elk weekend er zo uit zien.

 

De bult

De fietstocht wordt niks lichter. Ik ben best sportief aangelegd, maar zelfs op dag drie hijs ik me nog zwetend de bult op. En dat is jammer. Want ook zonder festival is het er prachtig. Puurder en minder gestyleerd, vind ik het er mooier dan het Sonsbeekpark.
Op de laatste festivaldag neem ik op een rustig moment een welverdiende pauze. Tussen de bezoekers zoek ik een plaatsje op het veld. Om te genieten. Van het prachtige uitzicht. Van de ontspannen sfeer. Van rondrennende hondjes. Soms moet je als vrijwilliger tussen alle drukte door een paar minuten voor jezelf nemen. Gewoon even stil zijn en kijken naar al het geweldige om je heen.  

 H80 festival vindt plaats in het weekend na hemelvaart. Een afwisselend programma van theater, muziek en literatuur, maakt dat er voor ieder iets te zien valt. Het festival is ook zeer geschikt voor kinderen. Gelukkig zijn de kindervoorstellingen ook leuk voor grote mensen. Wie niet houdt van theater, maar wel van een relaxte sfeer en eten; ook daar is voor gezorgd. Verantwoord, biologisch en heel lekker. Zelf word ik het meest blij van de fijne drankjes die er geschonken worden. Gin tonic, mojito, sangria…

1 Comment

  • Nazima

    16 januari 2019 at 14:26

    Cool! Hier moet ik dit jaar ook heen! Zie ik je daar aan de gin tonic, mojito, sangria en nog meer nippen?

Post a Comment

Ik schrijf mee