Missie Moscowa; een parken wandeling

We gaan op verkenning. Into the great unknown. Voor mij tenminste. Mijn gezelschap kent Arnhem als zijn broekzak en is een wandelende GoogleMaps en Wikipedia in één. We zitten op zijn balkon een kop koffie te drinken. Met uitzicht op de plekken waar we deze middag in ieder geval niet naartoe gaan. Ons doel bevindt zich aan de andere kant van de stad. Met een rugzak vol rantsoen (lees: een boterham met kaas, een fles citroen water en een appel) gaan we op weg. Als echte avonturiers. De missie; Moscowa.

De boom in

We starten in park Presikhaaf. De laatste jaren is dit park in een juweeltje veranderd. Compleet met stadsboerderij en theehuis. En een houten speel paradijs. In de verte zie ik de prachtig bewerkte boomstam al staan. Eigenlijk ben ik geen groot fan van hoogtes, laat staan van klimmen, maar vandaag ben ik een onverschrokken held. Als ik met veel moeite mijn rechterbeen over de stam hengel, blijft mijn linker wat eenzaam aan de andere kant hangen. Na wat gesjor en gehannes lukt het me toch om op mijn plekje te komen. Vanaf de tak tuur ik naar de horizon. Dat ik me uiteindelijk niet eens 2 meter boven de grond bevind, deert niet.

We vervolgen onze weg. Op het terrein van Insula Dei kan je prachtig wandelen. “En ja, er is een achter uitgang” verzekert een aardige dame op een fiets ons. Ze heeft het gisteren nog gereden. Vol vertrouwen wandelen we daarom het terrein op. Vroeger mocht je hier niet komen. Een hoog hek langs het terrein is daar een herinnering aan. Het gebrek aan een uitgang ook. We komen er geen tegen. Geconcentreerd zoeken we naar een uitweg. Dit zal toch niet ons eindpunt zijn? Na goed zoeken vinden we zowaar een gat in het hek. Als twee ontsnapte gevangenen wringen we ons erdoor . De vrijheid tegemoet.

Op hoogte 80 nemen we een welverdiende pauze. Mijn tourguide rookt een sigaar terwijl ik tevreden op mijn appel kauw. Dit is het goede leven.

Missie voltooid

Rond de klok van 3 betreden we Moscowa. Missie voltooid. Tijd voor koffie. Bij gebrek aan cake, neem ik er een stuk appeltaart bij. Als ik net in alle rust een struik met hommels zit te bestuderen, komt er met piepende banden een golfwagentje tot stilstand. Vier streng uitziende begrafenis dames stappen uit en paraderen in een rij het pad op. Ze komen inspectie doen. En een pauze nemen.

Via de galgen berg lopen we terug de stad in. Mijn rugzak inmiddels flink lichter en mijn benen een stuk zwaarder. Terug naar de bewoonde wereld.

Het Theehuis(de voormalige beheerderwoning) bevindt zich op het terrein van begraafplaats Moscowa en is elke dag geopend van 10 tot 4. Naast koffie en thee (al dan niet met een stuk appeltaart) kan je er ook een lichte lunch of snack eten. Er worden tevens bloemstukjes en kaarsjes verkocht. Bij de kassa ligt een boekje met alle mooie plekjes en noemenswaardige graven op het terrein. Moscowa is prachtig aangelegd en heel sereen om overheen te lopen. Zelfs al je er niet met een reden naartoe hoeft. Regelmatig worden er rondleidingen gegeven. Deze zijn zeker de moeite waard. Je kunt je hiervoor aanmelden via: Gildewandelingen

No Comments

Post a Comment

Ik schrijf mee