Rotterdam Marathon; we gaan ervoor

Toen ik voor het eerst op twee benen stond, zette ik geen klein stapje, maar rende direct  van de ene naar de andere kant van de kamer. Waarschijnlijk was ik te bang om te vallen en kon daardoor pas stoppen bij het eerstvolgende obstakel, de hal deur. Maar het begin was er. Een hardloopster was geboren.

Bijna 40 jaar later sta ik aan de start van Rotterdam Marathon. Met maar een gedachte:  Net als die eerste stapjes. Gewoon blijven doorgaan tot het eindpunt in zicht is.

Ik loop met mijn pa. Een echte marathon rot. Dit is inmiddels zijn 18e. In 1996 stond ik voor het eerst aan de kant in Rotterdam om hem aan te moedigen. Nu gaan we het samen doen.

It’s go time

Iets voor 10 uur schuiven we het startvak in. Tegenwoordig heet dat een wave.  Wij staan in de laatste, wave 4. Net achter de pacers van 5 uur. Lee Towers  zingt ook dit jaar “You’ll never walk alone. Op een hoogwerker maakt hij vele hardlopers aan het huilen. Van de spanning. Voor mij staat een Brit uit volle borst mee te zingen. Het is zo vals als een kraai, maar prachtig om te zien.

Na 35 minuten mogen we los. De eerste lopers zijn inmiddels de 10km gepasseerd.  Met een groepje van een man of 20 hobbelen we achter de pacers aan. Zij zijn gangmakers in de breedste zin van het woord. Niet alleen houden ze het tempo, maar ook de spirit. Zwaaiend naar camera’s en kletsend met de deelnemers.

Pest knie

Rond 14 km vraag ik me af waar ik mee bezig ben. Mijn knie begint te vervelen.  We lopen op zuid een natuurgebied in. Normaal zou ik dit prachtig vinden. Heerlijk in het groen. Molentje op de achtergrond. Paar koeien om naar te kijken. Nu denk ik alleen. Ik wil naar het centrum. Weg van hier. In een tunnel staat een DJ zijn muziek te draaien. “This is where the freaks at!” galmt het de tunnel in.  Ik moet wel lachen. Want ja, om een Marathon te lopen, moet je wel een beetje freaky zijn. Het geeft me weer energie.

Alle toeschouwers geven energie. En de vele bands aan de kant nog meer. Het liefst had ik een Braziliaanse drumband naast me gehad. De hele weg. Na 28km moeten we bij de Coolsingel een tunnel door.  Hoe verzin je het. Maar ook hier zitten de oppeppers. En rij van djembe spelers geeft het tempo aan. Dat vind ik letterlijk een van de mooiste momenten. Wat een helden zijn dit.

Wie is toch die man met de hamer?

Iedereen vertelt dat je rond de 30, 35 de man met de hamer tegenkomt. Ik ben benieuwd. Hoe zal hij er uit zien?  Hoe groot is zijn hamer? Waarom is het en man en geen vrouw?  Ik verwacht een soort Thor die achter me aankomt rennen en mijn benen in elkaar wil meppen. Er gebeurt echter niks. Nu kan ik me voorstellen dat ook Thor geen zin heeft om zo lang te wachten. 4 uur langs de kant staan met een best wel zware hamer is ook niet niks. Mijn knie wil na meer dan 20km niet meer zo goed. Naast  dat voel ik me verrassend frist. Zolang ik rechtdoor blijf lopen gaat het prima. Bij elke bocht hijs ik mezelf en mijn zere knie de hoek om.  Als een vrouw met een houten been. Het ziet er vast niet uit, maar het is de enige manier.

Het laatste stuk is weer een feest. Heel Crooswijk is uitgelopen om de lopers er doorheen te trekken. Met een biertje in de hand staan ze te roepen. Ik pik een banaan mee, een winegum  een aardbei. We lopen zelfs langs een heuse polonaise.

BAM! Gelukt

Bij 30km weet ik het al. Dit gaan we redden.  En bij 35 is het crystal clear. Zelfs al moeten we de helft wandelen, dan nog  halen we met gemak binnen de tijd de finish. Ik denk dat niemand dit verwacht had. Behalve dan mijn pa. Die heeft er geen seconde over getwijfeld dat dit ging lukken.  In een tijd van 5 uur 6 lopen we hand in hand de finish over.

Inmiddels stik ik van de spierpijn. Vanmiddag ga ik bij mijn oma van 95 op visite. Om mijn medaille te laten zien. Misschien mag ik dan wel even haar rollator lenen.

 

Rotterdam Marathon startvakMarathonRotterdam_metro

1 Comment

  • Agnita Rolleman

    25 april 2016 at 22:15

    Hoi! Ik ken jou niet…jij mij ook niet denk ik. Ik ben 41 en woon in Lekkerkerk en loop nu zo’n 1,5 jr hard. Inmiddels een paar halve marathons in de benen en ’t smaakt naar meer.

    Respect voor jouw 1e marathon! Mooi geschreven! Op die bewuste zondag 10 april, toen ik klaar was net mijn 1/4 marathon heb ik nog uren langs de kant bij de finish gestaan. Ineens wist ik het zeker..dit wil ik ook!!! Dus de knop is om, in 2017 ga ik m’n eerste marathon in Rotterdam lopen!! Ik ga ervoor!

    Loopse en thnx voor je verhaal!

    Groetjes Agnita

Post a Comment

Ik schrijf mee