Mams en oppashond; een gouden match

Vrolijk huppelt Oppashond de deur door. Hij heeft net door het park gewandeld. Dat is elke keer weer een spannende ervaring. Er is daar zoveel te zien en te ruiken. Nu komt zijn welverdiende rust moment; chillen op een handdoek in zijn favoriete koffietent. Oppashond houdt van deze zaak. Hij heeft altijd een mooi plekje in het midden. Waar hij zowel de toonbank, met alle lekkers, als de deur naar het toilet in de gaten kan houden. De perfecte positie. Niet te tochtig, niet te licht. Precies goed.

Halverwege op weg naar de plek houdt hij stil. Wacht eens even. Hier is iets mis. Dit is niet zoals het hoort. Wie zijn die twee wildvreemde dames die daar zitten? Die stoelen zijn niet voor hen. Die zijn voor zijn wandelmaatjes. Staande reservering. Elke woensdag.

Er wordt druk overlegd boven hem. "Als alles vol zit, kunnen we beter ergens anders heen gaan" hij gelooft zijn oren niet. We gaan hier niet weg. We drinken hier altijd koffie. En dan zitten we daar. Ik wil daar zitten en ik wil dat jullie koffie drinken.
Oppashond gaat in de remmen. We blijven en punt. Hij zet zijn puss in boots ogen op en kijkt indringend omhoog. "Blijf, blijf blijf......" Boven hem voelt hij de twijfel toeslaan. "Blijf, blijf...." Fronsend perst hij zijn meest hypnotiserende blik er uit. Victorie! Het werkt. 

Zijn wandelmaatjes kiezen een plekje in de buurt van de perfecte spot. Maar dat deert Oppashond niet. Hij kan daar nog steeds prima zitten.  Die twee rare mevrouwen gaan vanzelf weg en dan heb ik vast twee stoelen voor jullie geregeld. Top hond die ik ben. 

***

En zo gaat dat al een aantal maanden. Aan het begin moest ik niks van Mams hebben.  Bijna 2 jaar geleden liep ik er eens binnen. Ik vond het er leeg en ongezellig. Wat achteraf wel kon kloppen, want ze waren pas een blauwe maandag open. Het duurt altijd even voordat een plek zijn karakter krijgt. De geur van nieuwe verf moet langzaam vervangen worden door de geur van verse koffie en zoete gebakjes.

Na mijn eerste niet zo enthousiaste ervaring kwam ik er niet meer binnen. Oppashond heeft daar verandering in gebracht.  Een vriendin past twee dagen in de week op een chiwawa. Een keer per week wandel ik met haar mee door het park. We eindigen onze route steevast bij Mams. Het liefst op precies dezelfde plek:  twee riante zitstoelen. Oppashond houdt alles in de gaten op zijn vaste plekje naast ons.

Ook ik mis het nu als we niet gaan. En ook ik ben van slag als het vol zit.  We kunnen natuurlijk altijd naar de buurman. Maar ja, niks ten nadele van de beste kerel (sorry Stan), de koffie bij Mams is beter. 

Voorlopig maken we dus elke week onze reis naar Mams. Door weer en wind. Met zon en regen. Oppashond leidt de weg. Want wat is hij een geweldenaar. Een held met een neus voor goede koffie en een relaxte ambiance. 

 

Meer lezen

Miranda van Meijeren

Arnhem heeft heel veel te bieden. Niet alleen zijn er elke zomer weer geweldige evenementen. Ook buiten het Arnhemse festival seizoen is er altijd iets te beleven. Soms vind ik mezelf net Sherlock Holmes, of beter nog Watson, als ik op zoek ga naar de geheimen die Arnhem te bieden heeft. Ik spit de stad uit en struin elke hoek af voor mooie ervaringen. Deze leg ik vast. Zodat anderen niet hoeven te zoeken.

No Comments

Post a Comment

Ik schrijf mee