Marktdag; ritueel van een gewoontedier

Achter me komt het met bakken uit de hemel. Ik schuifel wat meer naar voren en probeer droog te blijven onder het afdak. Naast me staat een wielrenner. Hij heeft geen moeite gedaan om van zijn fiets te stappen. Wat ongemakkelijk probeer ik niet recht op zijn kruis te kijken. Die door de net te strakke fietsbroek en de positie op zijn fiets, moeilijk te missen is. Uit zijn rugzak steekt een bos rode tulpen. Hij peutert een pinpas uit een vakje van zijn fietsshirt en rekent een brood af. Na hem ben ik aan de beurt. De dame van de broodkraam heeft mij al gezien en pakt een Turks brood van de stapel.  Triomfantelijk houdt ze he omhoog. "Eentje toch?" Ik moet er wat schaamtevol om grinniken. Ja, eentje. Zoals altijd. Ook ik pluk een pinpas uit mijn zak en reken af. 
***
 
Gewoontedier
Neem een activiteit. Doe die elke week op dezelfde dag rond hetzelfde tijdstip en je hebt een ritueel. Ik heb er ook zo een. Mijn marktritueel. 
Elk markt bezoek hangt van gewoontes aan elkaar. Zo erg zelfs, dat de dame van broodkraam "het Stoepje" precies weet waar ik voor kom. Iedere week weer.  Eén Turks brood. Anders niets. 
 
Bij FirstEet hoef ik al lang geen bestelling meer te doen. Zodra ik zit, wordt er netjes een cappuccino voor me neergezet. Als ik soms in een dolle bui een stuk taart of broodje bestel, word ik met grote ogen aangekeken. Jawel, wonderen bestaan. Af en toe wordt van het ritueel afgeweken. Maar niet vaak. Het moet natuurlijk wel voorspelbaar blijven.
 
Vaste route
Voor sluipmoordenaars ben ik een gemakkelijke prooi. Als je mij bij de groenteboer niet te pakken hebt gekregen, is er genoeg kans bij de notenkraam. Vastberaden zigzaggend van punt naar punt, loop ik de vaste route. De laatste kraam is altijd het dichtste bij de fiets. Zodat ik mijn steeds zwaarder wordende tas niet te lang aan mijn arm mee hoef te sjouwen. Soms gaat het bijna gedachteloos. Tuur ik wat meewarig naar de kaasjes in de vitrine terwijl de kaasboer mijn meegebrachte lege eierdoos vult met 6 verse exemplaren. Ik weet al lang dat ik een stuk camembert neem. Die ene niet te smeuïge.
 
Door de nog steeds plenzende regen, ren ik van mijn laatste stop naar de fiets.  Onhandig hijs ik de buit in mijn mand en met mijn arm de regendruppels van het zadel af. Nu snel naar huis.
 
Aanhakers welkom
Ik vind het heerlijk, zo'n ritueel. Ik weet waar ik aan toe ben. Wat ik ga doen. Vrienden spreken op zaterdag ochtend niet met mij af. Ja, tenzij ze mee willen.  Het enige waar ik niet rigide in ben. Iedereen mag aanhaken. Je bent altijd welkom. Om samen koffie te drinken en om mijn vaste rondje te lopen over de markt.

Meer lezen

Miranda van Meijeren

Arnhem heeft heel veel te bieden. Niet alleen zijn er elke zomer weer geweldige evenementen. Ook buiten het Arnhemse festival seizoen is er altijd iets te beleven. Soms vind ik mezelf net Sherlock Holmes, of beter nog Watson, als ik op zoek ga naar de geheimen die Arnhem te bieden heeft. Ik spit de stad uit en struin elke hoek af voor mooie ervaringen. Deze leg ik vast. Zodat anderen niet hoeven te zoeken.

No Comments

Post a Comment

Ik schrijf mee