Secretaressedag

Elk jaar op Secretaressedag krijg ik van één van mijn vrienden steevast felicitaties. En de vraag of ik al bloemen heb gekregen van mijn baas. Ik antwoord hem altijd met hetzelfde grapje. “Mijn manager is te druk om bloemen voor me te bestellen, maar ik geef mezelf straks wel een uurtje eerder vrij. Vind hij vast niet erg.”

Ik zeg het met een knipoog, maar eigenlijk vind ik deze vraag enorm gênant. Secretaressedag is in mijn ogen geen waardering voor ons vak, maar haalt het juist naar beneden. Naar het niveau van de jaren 80. Toen Secretaressedag werd geboren. Toen het noodzakelijk was om erkenning te krijgen. En aandacht voor het vak.

Dat is toch niet meer van nu? Ik voel me net zo belangrijk als de IT-collega of projectleider waar ik elke dag naast zit.

Is Secretaressedag anno 2019 nog nodig?

De meesten van ons zijn al lang niet meer die dame in het tweedelige pakje. Die bij haar baas voor de deur zit. Verscholen achter een typemachine en een almaar rinkelende telefoon. Potlood achter het oor. Wie de baas wil spreken, moeten eerst langs haar.

Ook de media schrijft dat ons vak veranderd. Dat is dit keer geen fake news. Ik werk 10 jaar bij TenneT en in die tijd gingen we van papieren dagmappen, die ik elke dag uitprintte (als dat je geen jaren 80 gevoel geeft, weet ik het ook niet meer) naar volledige digitalisering. SharePoint deed zijn intrede. Een reis boek je tegenwoordig in enkele minuten via een handige tool.

Aan de andere kant plannen we meer afspraken dan ooit. Mijn eigen manager is soms te druk om te plassen. Ik mag blij zijn als ik hem 1 of 2 keer in de week persoonlijk kan spreken. Bij nood appen we.

Grotendeels zijn we dus nog steeds die afspraak makende, reizen boekende secretaresse van toen. Maar er is meer. Veel meer. We coördineren events. Maken presentaties. Denken mee over veranderingen. Stellen efficiëntere procedures op. Voor ons is dat “all in a day’s work.” Het is ook werkelijk een vak. Niet iedereen kan dit. Zet een gemiddeld persoon een dag op jouw plek en ze zitten aan het eind van de middag bewegingloos en glazig voor zich uit te staren. Van top tot teen bedekt in post- its.

Maar ziet de buitenwereld dat ook?

Een poosje geleden kwam ik een ex-collega tegen. Of ik nog steeds secretaresse was. Zijn toon klonk neerbuigend. Naderhand bedacht ik me dat secretaresses wellicht toch niet zo gelijk zijn. In mijn hoofd ben ik een super heldin. Maar die suffe ex-collega denkt dat ik nog steeds de minion van mijn baas ben. Die elke morgen in een kittige outfit met een kop koffie naast zijn bureau staat.

Dus misschien moeten we Secretaressedag wel in stand houden. Maar dan met een andere formule. Eentje waarin we zelf het voortouw nemen. Noemen we het secretaresseprofileringsdag. Of iets anders. Ideeën zijn welkom. Dragen we onze functienaam met trots. Geven we zelf die workshop i.p.v. dat we er één volgen en delen we chocola uit aan onze collega’s. Omdat zij zoveel geluk hebben dat ze met ons mogen samenwerken.

Ik heb het volgende voorstel: laten we Secretaressedag echt van ons maken. Post op 18 april een bericht. Laat zien wat voor moois je het afgelopen jaar hebt bereikt. En wat voor geweldige plannen je voor de komende tijd hebt. Doe je mee?

No Comments

Post a Comment

Ik schrijf mee